Stany generalne

Wszystkie spory i konflikty, które spadły na Francję zaczynają pokazywać coraz większe zainteresowanie stanem trzeci, który dotychczas był wszystkim dla państwa francuskiego w znaczeniu ekonomicznym, traktowany był jak całkowity śmieć, a domagał się tylko i wyłącznie podstawowych praw i poszanowania swojej osoby. Wszędzie wprowadzane były zeszyty skarg, które pozwalały na umieszczanie zażaleń oraz postulatów. W punktach gdzie zeszyty takowe się znajdowały cały czas znaleźć można było kolejki ludzi. W maju roku 1789 odbyć miała się sesja stanów, gdzie przedstawiciele zjeżdżają się do wersalu. By ujrzeć to wydarzenie do królewskiego miasta przybywa także wielu paryżan. Wszędzie można było usłyszeć deklarację haseł programowych dotyczących uprawnienia wszystkich ze stanów. Następnego dnia odbywa się sesja stanów generalnych, którą otwiera mowa tronowa. System w tamtym czasie zakładał, że trzeci ze stanów obraduje na innej Sali. Przedstawicieli szlachty oraz duchowieństwa mieli obradować wspólnie, ale głosować rozdzielnie. Chłopstwo oraz mieszczaństwo posiadało najwięcej bo sześciuset deputowanych, szlachta i duchowieństwo jednak łącznie posiadali tyle samo. Przewaga stanu trzeciego jest iluzoryczną, bowiem uchwała zatwierdzenia wymagała przez głosowanie wszystkich stanów. Stany uprzywilejowane odrzucały każdą z propozycji, która wysuwana była przez stan trzeci. Stan trzeci chcąc doprowadzić do wspólnych obrad cały czas spotykał się z ignorancją szlachty oraz duchowieństwa, ogłasza więc, że jako stanowi ogromną większość całego narodu sam uznaje siebie, za jedyne przedstawicielstwo kraju pod nazwą zgromadzenia narodowego.