Okres przedrewolucyjny

W Francji przed rewolucją ustrojem społecznym i politycznym był feudalizm, którego rodowód sięgał czasów średniowiecznych. Zgodnie z nim społeczeństwo francuskie dzieliło się na stany. Pierwszym z nich było duchowieństwo, liczyło ono w okresie rewolucji kilkaset tysięcy członków. Do kościoła w czasie tym należała dziesiąta część wszystkich ziem uprawnych na terenie kraju. Dochody z tychże włości płynęły przede wszystkim do kasy wysokich dostojników, a tymi mogli zostać głównie szlachcice co tworzyło podziały w samym kościele. Duchowieństwo niższe było z tego powodu bardzo niezadowolonym i wykazywało dążenia reformatorskie. Drugi ze stanów to szlachta, licząca prawie dwieście tysięcy ludzi. Tutaj także występowały podziały wewnętrzne, między innymi dostęp do władzy i do dworu miała tylko arystokracja bogata. Szlachta uboższa, bez wielkich majątków ziemskich mogła jedynie zajmować wysokie stanowiska biurokratyczne, czy też administrowania prowincją. Stan szlachecki mimo wszystko był jednak najbardziej uprzywilejowanym ze stanów. Wspólnota stanowa gwarantowała mu prawa i przywileje, które niedostępne były dla reszty społeczeństwa. Do panów feudalnych należała większa część gruntów, a oprócz tego posiadali oni także swoje własne miasteczka oraz wsie. Ostatni ze stanów, czyli trzeci obejmował dziewięćdziesiąt procent ludności Francji, byli to w przytłaczającej mierze chłopi oraz także mieszczaństwo. Chłopi pełnili jedną z ważniejszych ról, w gospodarce, jednak tak naprawdę byli stanem ignorowanym, stanowili oni jednak główne źródło dochodów francuskiej monarchii.